காலவெளியில் உள்ள சுரங்கப்பாதை நம்மை எங்கு கொண்டு செல்லும்..?!

விண்வெளியும் அதை கொண்டுள்ள அண்டமும் எதைக்காட்டிலும் மிகவும் விசித்திரமானது, அதனால் தான் விண்வெளி சார்ந்த கேள்விகளும், கோட்பாடுகளும், சந்தேகங்களும் எப்போதும் எழுந்து கொண்டே இருக்கும். அப்படியாக, சமீபத்தில் காலவெளியில் உள்ள சுரங்கப்பாதைகள் (Tunnels in spacetime) சார்ந்த ஒரு கோட்பாடு உருவாக்கம் பெற்றுள்ளது. மறுபக்கம் இந்த அண்ட நுழைவாயில்கள் உறுதியற்ற ஒன்றாகவே கருதப்படுகின்றன, இருப்பினும் அவைகள் எங்கு முடியும் என்ற கேள்வியும் அதற்கான விளக்கமும் மிக சுவாரசியம்..!

ஏற்ற இறக்கங்கள் :
காலவெளி சுரங்கப்பாதைகள் சாத்தியம் என்றால் விஞ்ஞானிகளின் கருத்துப்படி ஒரு துகள் ஆனது பரவெளியில் நுழையும் போது ஆபத்தான ஏற்ற இறக்கங்கள் உண்டாகி அது சிதைக்கப்ட்டு உருவமே மாற்றப்படும் என்கிறார்கள்.

குறைந்தபட்சம் :
சமீபத்தில் இயற்பியல் குழு ஒன்றின் மூலம் முன்மொழியப்பட்ட ஒரு புதிய கோட்பாடானது ஒரு நபர் அல்லது விண்கலமானது கருப்பு ஓட்டையின் மையத்தில் உள்ள ஒரு பரவெளியின் அனுமான இணைப்பின் வழியாக

மறுபுறம் :
இதன் மூலம் பரவெளிக்குள் நுழைபவர்கள் அதன் மறுபுறம் உள்ள வேறொரு பிரபஞ்சத்தை அடைவார்கள் என்கிறது இந்த கோட்பாடு.

குறுக்குவழி :
ஆராய்ச்சியாளர்கள் கூற்றுப்படி, பரவெளியானது காலவெளியில் குறுக்குவழிகளாக செயல்படும் ஒரு தத்துவார்த்த சுரங்கங்கள் என்று நம்பப்படுகிறது.

தொலைதூர மூலை :
அப்படியாக பரவெளி அனுமானங்கள் உண்மையில் இருக்கிறது என்றால், அண்ட குறுக்குவழிகளாய் அவைகள் செயல்பட்டால் மிகச்சிறிய நேரத்தில் பிரபஞ்சத்தின் தொலைதூர மூலைகளையும் அடைய அவைகள் உதவும் என்பது உறுதி.

பொது சார்பியல் :
1915-இல் ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீனால் முன்மொழியப்பட்ட பொது சார்பியல் கோட்பாடின்படி, கருந்துளைக்குள் நுழையும் உடல் ஆனது ஒரு திசையில் நசுக்கப்படும் மற்றும் மறுதிசையில் அது நீடிக்கப்படும்.

நசுக்கப்படும் :
பரவெளியின் அனுமான இணைப்பின் ஆரம் வரையறுக்கப்பட்ட ஒன்று என நம்பப்படுவதால், பரவெளியின் அனுமான இணைப்பின் அளவு எவ்வளவு உள்ளதோ அந்த அளவிற்கு உட்புகும் உடலில் நசுக்கப்படும் என்று நம்பப்படுகிறது.

பிளாக் ஹோல்கள் :
எப்படியான அனுமானங்கள் வகுக்கப்பெற்றாலும், பிளாக் ஹோல்கள் எனப்படும் கருந்துளைகளை நாம் முதலில் கண்டறிந்தால் தான் அவைகளுக்குள்ளான பரவெளி, அது சார்த்த பயணம், மறுபுறம் உள்ள பிரபஞ்சம் ஆகியவைகளைப் பற்றி யோசிக்க முடியும் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

Black holes are among the simplest objects in the universe. They are simpler than stars, much simpler than planets, and vastly simpler than human beings.

Black holes are what is created when matter is compressed into a very small place. They are General Relativity's most extreme prediction.

They are commonly created from the violent deaths of stars many times the size of our sun, usually forming from the collapsed core of a supergiant star after it explodes.

At the heart of a black hole is a singularity. An infinitesimal point in space where the pull of gravity is infinitely strong and spacetime infinitely curved. At the singularity, space and time no longer exist as we know them.
So, what would happen if we travelled into one?

To answer this question, lets look at a simple black hole: one with mass, but doesn't spin or have any electric charge.

This animation shows our decent. At the lower left is a graph showing our trajectory:
The green region is a safe zone where our spacecraft orbit around the black hole is stable and we can still get out. The yellow region is a “risky” zone where our orbit is unstable. Here a short burst of our maneuvering thrusters will send us either into the black hole, or off into outer space.

The orange region is a danger zone where there are no possible orbits for our spacecraft, stable or unstable. To remain in orbit in this zone, we must constantly keep firing our rockets. The closer to the horizon we get, the harder we must fire our rockets to keep from falling in. The red line is the horizon, from here, there is no escape.

At the bottom right of the animation is a clock, which records the time left until we arrive at the central singularity.

The clock records our proper time, the time we experience, the time on our wristwatch. In this animation, the clock slows down not because time is slowing down, but because it is more interesting to run the movie slower nearer the singularity, so that we can see more clearly what happens there.

As we begin our approach, we can immediately see the distortion of light around the edges of the black hole. This is the gravity well bending light, lensing the light from the background stars into long, circular arcs.
The event horizon is depicted as a red grid, this marks the boundary beyond which nothing can escape, not even light. Notice that we can see both the “north” and “south” poles of the black hole simultaneously. Since the black hole bends light around it, we can see all around and into the back of the black hole at the same time we see the front. This horizon is also called the Schwarzchild radius.

About three Schwarzschild radii marks the location of the innermost stable orbit, the green area in our trajectory. Here, circular orbits are stable, beyond, they are unstable. Any material acreting around this black hole finds its innermost edge here. Anything slight closer falls into the black hole. So long as we remain in this region, we can still get out.

At about two Schwarzschild radii, we reach the risky zone - an area of unstable orbits. Any slip up here, such as a small firing of our thrusters, would randomly send us either headlong into the black hole or flying away from it.

Photon Sphere

Also in this region we arrive at a special location, known as the photon sphere, the distance where light rays can remain in orbit. This is the closest to the black hole that anything can get and remain in an orbit. For our rocket to stay here, our thrusters would have to expend an infinite amount of energy.
Although photons can in principle get “stuck” in an orbit at the photon sphere, in practice this orbit is unstable, so photons do not concentrate here, and we don't see anything special as we pass through.

Through the Horizon

As we fall through the horizon, at 1 Schwarzschild radius, something quite unexpected happens. Instead of falling though the red grid that supposedly marks the horizon, it stands off ahead of us.
The horizon splits into two distinct entities: the Horizon, and the Anti-horizon. Light from both of them hit us as we pass, the true Horizon becomes visible only after we have fallen through. The Antihorizon continues to remain ahead of us, and we never fall through it.

It is a common misconception that if you fall inside the horizon of a black hole you will be engulfed in blackness.

What happens instead, the Universe appears brighter and brighter as you approach the horizon, tending to infinite brightness at the horizon. By this time in our journey however, none of us would be able to sense any of this.

Once inside, space is falling faster than light, carrying us inexorably inward. Here, are at now at 0.8 Schwarzschild radii.

Tidal forces pull you apart

As we fall, in a typical-sized black hole such as ours, the tidal forces are weak enough that we can fall deep inside the horizon before we are torn apart.The gravity at our feet is stronger than the gravity at our heads. We feel this difference as a tidal force, which pulls us apart vertically. At the same time we are crushed in the horizontal direction, like a rubber band being pulled.

To the singularity

Finally, as we approach the singularity, and we look up one last time, we see that the intense gravity of the black hole has concentrated the view of the outside Universe into a thin band around our waist. The views above and below are dim and redshifted, while the view around our waist is bright and blueshifted. We never actually get to see the center of the black hole because all light is rushing towards, and none away from it.In 1915, within weeks of Einstein presenting his final theory of General Relativity, Karl Schwarzschild discovered and developed the geometry of black holes. When they were first discovered, it was unknown how prevelant they were throughout the cosmos. We now know that they are scattered everywhere, and very large supermassive black holes are believed to exist at the centers of most galaxies. There are even theories that predict black holes will devour the universe.

Sadly, we will never reach our final destination of the central singularity. Our journey ends just short of our goal. Approximately one tenth of a second before we reach the singularity, we would be torn apart by the tidal forces, this happens regardless of the mass of the black hole - in all black holes of any size, our journey will end at roughly the same spot. We will never reach the point of infinite curvature, where space and time as we know them have come to an end.